Kuş katili Şiiri - Gülşah Başol

Sen her güldüğünde bir güvercin doğdu göğsümde
Şenlik yeriydi içim
İçinden seninle geçtiğim şehirler serindi
Günbatımı için
Çizip bıraktığın tablolarını asardı Tanrı
Gökyüzüm seyri alem,
Senin renk cümbüşü tüvalindi...

Seni sevmek kalbimin ustalaştığı erdemli bir işti
Hiç yüksünmeden yaptığım,
Terli gömleğimi utanmadan ertesi gün yine giymek üzere
Sırtımdan çıkartıp çıkartıp astığım...

Seni çok sevmekten arlandım bazen
Çünkü benim içim,
birine hiç uğramadığım-
İki kompartımanlı bir trendi...

Diğeri dağınıktı hep, sevmezdim orayı
Seninkinde toz zerresi bırakmazken üşenmezdim
Her gün serilirdi gönlüm yerlere
Senin ayaklarına değerek nurlansın diye...

Orda, seninle oturmayı kurmuş bu sersem!
Kendi vagonum çoktan ayrılmış makastan...
Evim sendin, sandım ki artık biz olmuştuk
Tekil beni nerde bıraktığımı bile unuttum...

Sonra sen içimin orta yerinde
Kaç cinayetten zanlı bir pompalı tüfekle
Kuşları vurdun...

İnsanın kendi içine sığamaması kadar kötü bir şey yok-
Sayende yersiz yurtsuzum
Kuş ölüleri var adım attığım her yerde-
İçim daralıyor, ne zaman bir başıma kalsam....

İşte bu yüzden seni affedemiyorum
Kendi yarattığın kuşları katletmiş olman
Senin bir kuş katili olduğun gerçeğini değiştirmiyor...

Sen şimdi dersin ki
"Beni bu kadar sevmeni ben istemedim..."
Ahmaklığıma ver, bazı anneler ölçüsüz sever...