Sonbaharda rüzgara dayanamayan kurumuş yaprak gibi,
Koptum dalımdan, düşerken anladım ki, zaten kayboldum,
Ne bir umut kalmış, ne bir tutunacak dal parçası,
Sadece sessizlik, ve karanlığın soğuk bakışı.
Gökyüzü kapalı, bulutlar öfkeli sanki yeminli gibi,
Korkutur beni, özlerim dalımı bazen, ama artık dönülmez,
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta