Kurtarma artık Şiiri - Servet Balıbey

Bir kayıktır umut, binbir hayalle;
Bir denizdir hayat, badirelerle.
Sensin ey karaları tuttuğum demir!
Nerde bıraktın beni, nerde, kimlerle?

​Dalgalar dövüyor umutlarımı,
Rüzgârlar eziyor çağrılarımı.
Bir çizgiye dönüş ufuklarımda;
Toparla hayatı, kayıplarımı.

​Girdabın içine çekilmiş sesim;
Sustu feryatlarım, kayboldu izim.
Bir ihtiyaç değil, bak gidiyorum;
Kırıldı yelkenler, tutmuyor dizim.

​Bir teselli arar mı gözlerim artık?
Sığındığım liman batıyor artık...
Gönlümün ateşi söndü, eyvallah;
Değme küllerime, kurtarma artık!