Kurşun Kalem Şiiri - Halil Kumcu

Sonunda başardın, kutlarım seni...
Sol yanımı tam kırk sekiz parçaya böldün.
Kırk sekizinci güzümde, bu yorgun yaşımda;
Beni tam kırk sekiz kez, sessizce öldürdün.

Artık gelme, istemem o yalancı gölgeni;
Ne gözlerim görsün bir daha o hayaleti...
Ne de son nefesimde, o kaçınılmaz anda;
Tutmak isterim o kırılası, o zalim ellerini.

Dokunabilir mi kirli ellerin şimdi kalbime?
Tutabilir misin sicim gibi akan bu yaşları?
Durdurabilir misin söyle, gücün yeter mi?
Zehretmeyi başardığın, avuçlarımdan;
Kayıp giden o en güzel, o masum yılları...

Hayatım, bir kurşun kalemle yazılsaydı keşke;
Silerdim hiç acımadan senli olan her anımı.
Silerdim o karanlık izleri birer birer;
Gözyaşlarımı döke döke, yakarak canımı…
.
Şimdi bu dilsiz kâğıt, bu kırık kalem şahidim olsun;
Ben seni yokluğunda, varlığından daha çok sevdim.
Giderken arkanda sadece koca bir "hiç" kalsın;
Sen zaten hiç yoktun, ben seni bir yalan bildim.
Silindi adın kalbimden, bitti bu kanlı rüya;
Artık dünya senindir... Yalnızlık ise benim!

Gömüldüm o en beyaz, o en sonsuz boşluğa;
Senden kalan ne varsa, şimdi hepsi yerin dibinde...
Benim için bir "hiç"tin, artık o "hiç" bile değilsin;
Adın bir fısıltı kaldı, bu kırık kurşun kalemde.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sol yanın kırıldı mı, artık hiçbir sevda eskisi gibi atmaz.
•Göz görmese bile kalp görür; bazı yüzler gözden silinse de içten silinmez.
•Yitip geçen yılların hesabı sorulmaz sanma… Geceleri tek tek sorulur.
•Hayat kurşun kalemle yazılmıyor kardeşim… Kazınarak yazılıyor, silgi tutmuyor.
•Kurşun kalemle yazılsaydı keşke ömür; adını geçtiği her mısrayı kâğıdı yırtarcasına siler, seni hiç tanımamış olmanın huzuruyla uyanırdım.

20 Temmuz 2018 / Cuma / Ankara