Kurgu Şiiri - Kasım Kobakçı

Benim kurgularım var, zihnimin mahzeninden çıkarıp izlediğim,
Erimiş saatleri, mandalla ipe asıp zamanı kuruttuğum,
Benim kurgularım var, aynalara bakınca arkamı gördüğüm,
Sessizliğin gürültüsünü, fırçamın ucuyla tuvale döktüğüm.
*
Benim kurgularım var, mantığın sınırlarını zorlayıp aştığım,
Filleri, örümcek bacaklarıyla gökyüzünde yürüttüğüm,
Benim kurgularım var, okyanusu gümüş bir kaşığa sığdırdığım,
Herkes güneşe taparken, benim mavi portakala tutulduğum.
*
Benim kurgularım var, kapısız odalardan pencerelere kaçtığım,
Sonsuz merdivenleri çıkarken, başladığım yere vardığım,
Benim kurgularım var, gözyaşlarını mermer heykellere çevirdiğim,
Gecenin içine gündüzü döküp, aklı fikri silip attığım.
*
Benim kurgularım var, uyanıkken bile derin rüyalara daldığım,
Bulutlara pipo içirip, dumanından şatolar kurduğum,
Benim kurgularım var, katı gerçekliği hamur gibi yoğurduğum,
Bilinçaltımı serbest bırakıp, akreple yelkovanı küstürdüğüm.