Künyesinde Cocuklugun Şiiri - Seyfi Karaca

Çocuklar
Her günü günaydınlalara doğan güneşi herkesten önce karşılayan heybetli dağlar gibidir
Karda boranda kuru ayazlarara çavgın
Hasta sayrıların ateşleri içinde üstsüz başsız toprak damlar gibi göçü uzaklara savuşup giden yarının
Çocuklar
Bahar olduklarındandır her dem dallı budaklı sağanak düşlerin tazesiyle yüreklerinden yağan yağmuru
Kara bulutlardan sökerler
Uykularından uyandırırlar kornasız zilsiz kozalakları kurbağalı trampetleri ve pamuk şekerli düşleri
Suyu su ile yıkarlar
Ateşten ateş yakarlar
Hayalden gerçek çember çevirir sırlı çarka dönerler külden ocak kurarlar zamanın ince ilmeklerini eğirirler
İnsandan insan olan çocuklar
Yekteliğin cesur yüreklisi
Yalın çıplaklığın kusursuz teni bedeni
Kimsenin diyemediğini görür bilir duyarlar ve söylerler , günü güne dağı dağa baharı yaza çölü çöllere
Müjdeyi müjdeye…bir damlacık okyanustur çocuklar ve tutkulu merakın uçsuz bucaksız sonsuzluğu
Sönmez yangınlığın ocakçı körükçüsü
Doymuş sofraların harmancısı değirmencisi
Ve gözleri utkun gölgeleri sade gönülleri saf
Renklerin en güzelidir çocuklar
Yele sözü geçer
Fırtınaya hatırı
Yıkıldıkça küçülen dünyada kedilerin dostu karıncaların kervan katarcısı evrenin dünya klavuzu
Sevincin sürgün deliliğiyle tozu dumana katarak unutulan ve terkedilen her şeyin katıksız öz bilinci
Büyük sevinçlerin sınırsız mutluluğuyla çiçeklere ağaçlara suya toprağa zaptı tutulmaz kalbinin
Deli çağlarını yükleyip yazan bozkırın körpe tomurcuğu
Ve bekar baharlara gülistan sata sata
Çocuklar
Göçebe zamanın kırlangıç sancısını
Çorak kentlerin rahmetli çığlığını
Milenyumdan milenyuma devrilip dönen kum saatini
Kervanlara katarlayan künyeden
Kurulu köprülerin hancı yolcusudur çocuklar

Temmuz/26