Künyesi şafaka yazılan...

​Terk etmedi sevdan beni,
Hangi kuytuda, hangi kör karanlıktaysam
Gözlerin gelir oturur karşıma,
Birer kor ateş, birer dilsiz haykırış...

Prangalar eskir be dostum,
Demir çürür, taş çatlar da sabır tükenmez.
Biz ki, alnımızın şafağında biriktirdik günleri,
Yedi kat yerin altından,
Zifiri bir tütün dumanından çekip çıkardık umudu.
​Hangi dağın ardındasın hey gidi ferman?

Hangi suyun akışında saklıdır bu zulüm?
Bizim oralarda bahar,
Öyle çiçekle, böcekle gelmez;
Namlu ağzında bir tomurcuktur,
Çatlayan tohumun toprağı yırtan feryadıdır.

Sussak, içimizde bir orman yanar,
Konuşsak, mısralarımız kurşun eritir!
​Görür müsün o mor dağların uykusunu?
Kartal kanadında taşınan o hürriyeti?

Sırtımızda yılların nasırlı kamburu,
Cebimizde kurumuş bir ekmek parası,
Ama yüreğimizde...
Yüreğimizde o hiç sönmeyen,
O kadim ve o büyük aydınlığın sızısı.

Hani o her şeyi kuşatan,
Gözbebeklerimize iğne iğne işlenen ak ışık!
​Korku nedir bilmeyiz biz,
Bize sevdayı, kavgayı ve ekmeği öğrettiler.

Darağaçlarında solan gül değil,
Şafak vaktinde uyanan bir halkın rüyasıyız.
Varsın sussun diller,
Varsın duman boğsun ovaları,
Bizim türkülerimiz,
Hücrelerde yankılanan o sarsılmaz vakardır.
​Seni, beni, bizi...

Hangi mısra anlatabilir ki bu hasreti?
Kuşatılmışız dört bir yandan,
Hain pusularda, namert uykulardayız.
Ama unutma dostum;
Güneş, en karanlık gecenin sonunda
Yine o kan kırmızı, yine o saf aydınlığıyla doğacaktır!

Hasan Belek
Akçay