Küllerinden Doğan Yankı Şiiri - Mercan Bkrp

Dünyanın tüm dertleri birikmişti alnındaki çizgilerde,
Bakışları sönmüş bir kandil, sesi boğulmuş bir çığlıktı.
O adam, kendi karanlığının kuyusunda çaresizce beklerken,
Geldin sen; ellerinde güneş, dilinde merhametle.

Sarmaladın onu, sadece kollarınla değil ruhunla,
"Bitti" dediği yerden tuttun, uçurumun kıyısından çektin.
Senin sevgin, kurumuş bir toprağa düşen ilk yağmur misali,
Onun çatlamış yüreğine usulca, sızım sızım işledi.

Kolay olmadı bu savaş, biliyorsun;
O kaçtı, sen kovaladın; o sustu, sen dinledin.
Kendi gölgesinden korkan o adamın yaralarını,
Öpücüklerinle değil, sabrınla tek tek iyileştirdin.

Şimdi gözlerinde fer, adımlarında bir devin kararlılığı var,
Çünkü biliyor ki; en mutsuz anında bile sığınacağı bir liman,
Ve onu küllerinden yeniden var eden eşsiz bir aşkı var.
İki can bir oldu, karanlığı ışığının gücüyle devirdi.