Küllerinden doğan kalp Şiiri - Hasret To ...

Küllerinden Doğan Kalp

Bir gün anlarsın,
suskunluğun bile bir ağırlığı vardır,
ve bazen bir çift göz,
dünyanın bütün yükünü taşır omuzlarında.

Yürüdüğün yollar çamurludur,
ama ayak izlerin hâlâ
bir çocuğun düşlerini taşır.
Her düş kırığı,
göğe açılan bir yaradır aslında.

İnsan büyüdükçe öğrenir,
sevdikçe kanar,
kaydıkça düşer,
ama düşlerin kırılınca değil,
susunca yaşlanır ruhun.

Bir şarkı duyarsın uzaklardan,
belki bir anne ninnisidir,
belki de unutulmuş bir sevgilinin
çatallaşmış sesinde kalan hatırası.
İçin titrer,
çünkü hatıralar hiç ölmez,
yalnızca küllerin altında
sessizce yanmayı sürdürür.

Bir şehir düşün,
sokak lambaları titrek,
duvarları nemli,
yağmur kokusu sinmiş kaldırımlarına.
O şehir, kalbinde taşıdığın hüzün gibi,
karanlık ama sahici.

Ve bir şiir düşün,
satırlarında binlerce ömür gizli,
her mısrasında
biraz sen, biraz ben,
biraz da hiç yaşayamadığımız zamanlar.

Aşk dediğin,
bazen bir dokunuşun titremesinde,
bazen de en uzak sessizlikte gizlidir.
Yan yana durursun,
ama birbirine ulaşamaz eller;
işte orada başlar özlemin çığlığı.

Dostluk dediğin,
bazen bir omuz,
bazen hiç konuşmadan anlaşabilmektir.
Ve yalnızlık…
o en sadık yoldaş.
Sana ayna tutar,
içindeki kırıkları gösterir,
kaçtıkça yakalar,
yakaladıkça büyür.

Ama yine de bil ki;
her acının kalbinde
bir umut tohumu saklıdır.
Karanlık gece,
güneşi doğurmak için sabreder.
Ve insan,
her düştüğünde aslında
yeniden yürümeyi öğrenir.

Bir gün,
sana yük olan bütün kelimeler
bir şiire dönüşecek.
Ve o şiir,
kendi küllerinden doğan kalbin
en büyük kanıtı olacak.

Unutma:
Yorulsan da,
kanasan da,
yalnız kalsan da…
Hayat dediğin,
hala içinde nefes alan
küçük bir çocuğun rüyasıdır.