Kulilka Botan Şiiri - Aydın Kizir

Te kulîlka li Botanê vekir
Navê te xweş e, şîr û şekir.

Me bi evînê hêlîn çêkir
Bahoz rabû, hemû qirkir

(Sen çiçekleri Botan’da açtın.

Adın güzel, süt ve şeker gibi.

Biz sevdayla bir yuva kurduk.

Fırtınalar çıktı, hepsini yıkıp yok etti.)

Ma gulê, key tu nizanî?

Ji te hez dikim, tu baş dizanî.

Dilê min bû bûlbûl, te digere,

Li pirtûkên çil zimanî.

(Gülüm, bilmiyor musun?

Seni seviyorum, bunu çok iyi biliyorsun
.
Yüreğim bülbül oldu,
seni arıyor.
Kırk dilli kitaplarda.)

Tu kulîlka li Botanê,

Li Amedê, li Serêkaniyê.

Te digerim bi ser û can,

Tînim ziman bi hozanî.

(Sen Botan’ın çiçeğisin.

Diyarbakır’da, Ceylanpınar’da.

Seni canla başla arıyorum.

Seni ozanca dile getiriyorum.)

Gul di destê te, bîhna mêran,

Bejna te ronî ye, mîna zêran.

Ez qurbanê hezar caran,

Tu kulîlka nava şeran.

(Elindeki gül erkekçe kokuyor
.
Boyun altın gibi parlıyor.

Sana binlerce kez kurban olayım.

Sen savaşların çiçeğisin.)