Kulağımdaki Ses

Bir ses kaldı çocukluktan
Rüzgâr taşır kulaklarıma
Anam seslenir uzaklardan
Çınlanır her akşam ezanında

Toprak kokan o yolların
İzi çocukluk ayakkabımda
Çamur bulaşan o ayakkabı
En güzel hatıradır bana

Bir çeşmenin başında beklerdik
Sırayla avuç avuç su içerdik
Bir lokmayı bölüşerek yerdik
Çocukken bile koca yüreklerdik

Komşu komşunun derdini
Kendi derdi gibi bilirdi hep
Kapılarda kilit olmazdı o yıllar
Çıkıp gelirdi canı sıkılanlar

Ne telefon vardı nede tablet
Gösteriş peşinde değildi kimse elbet
Bir selamın sıcaklığı yeter di
Birde çayın yanında güzel sohbet

Şimdi yollar geniş oldu asfalt
Evler büyüdü, gönüller dar
Oysa kalabalıklar içinde
Ne çok yalnız insan var

Ben özlüyorum şimdi o günleri
İçten gelen tebessümü samimiyeti
Menfaatsiz uzatılan bir dost elini
Bilmem ki o yıllar bir daha gelir mi?
22 Haziran 2026 ALİ BALABAN