Kul kaderi yazamaz Şiiri - Murat Ülkü

Kul kaderi yazamaz, boyun büker her zaman,
Lakin bir "ah" yükselir, sarsılır koca cihan.
Yıkılır tüm kaleler, ne saray kalır ne han,
Mazlumun feryatları, gökleri alt üst eder.

Gönül sabır taşıdır, çile ile yoğrulur,
Sanma ki haksızlıklar, sonsuza dek savrulur.
Bir gün gelir hesaplar, tek tek dile dökülür,
Yürekten çıkan o ses, yerleri alt üst eder.

Zalim gülüp geçse de, vakit daralır elbet,
Her gecenin sonunda, bekler bir büyük mühlet.
Adalet kılıcıyla, son bulur bu eziyet,
Bir ahın ağırlığı, deryayı alt üst eder.

Kimi tahtına güvenir, kimi malına tapar,
Kimi nefsin peşinde, hak yolundan sapar.
Bir rüzgar eser ansızın, tüm umudu kopar,
Fırtına dindiğinde, her şeyi alt üst eder.

Kâğıt kalem neylesin, yazılanı silecek,
Alna düşen o yazı, elbet bir gün gülecek.
Sabreden derviş muradın, vaktinde bilecek,
O mukadderat hükmü, mizanı alt üst eder.

Dünya bir penceredir, her bakışta hüzün var,
Sevenin yüreğinde, bitmek bilmez hüzün var.
Vefasızın elinden, çekilmeyen süzün var,
Gönüldeki kırgınlık, imanı alt üst eder.

İnsan oğlu bir nefes, bir varda yok gibidir,
Şu yalancı saltanat, bir sönük ok gibidir.
Haksız yere kırılan, kalpte bir ok gibidir,
Bir garibin sızısı, zamanı alt üst eder.

Ateş düştüğü yeri, yakar kavurur geçer,
Herkes ektiğini bir gün, mutlaka gelir biçer.
Kaderin kadehinden, acı şerbeti içer,
O hüzünlü yudumlar, harmanı alt üst eder.

Dağlar kadar dert olsa, bir duayla savrulur,
Aşk oduyla yananlar, pişer de tam kavrulur.
Gözden akan damlalar, umman olup savrulur,
Bir damla gözyaşları, tufanı alt üst eder.

Garip Murat der ki; sözün özü vefadır,
Sevene sitem değil, dert içre bir duadır.
Gözyaşıyla sulanan, en kutsal bir sevdadır,
Ayrılığın sancısı, dünyayı alt üst eder.