Kül Eylemişsin Şiiri - Sadık Kocabaş

======KÜL EYLEMİŞSİN======
Gönül sarayımı eyledin viran,
Yıkıp duvarımı yel eylemişsin.
Bir zaman peşinden bıkmadan koşan,
Ayağına batan mil eylemişsin.

Gözümden akıttın hicran selini,
Elinle kopardın aşkın telini.
Bağında beslenen sevda gülünü,
Daha açılmadan kül eylemişsin.

Umutlar yükledim batan gemiye,
Gittin de bakmadın dönüp geriye.
Yıllar yılı bende kalan sevgiye,
Yadların dilinde kal eylemişsin.

Çevirdin ömrümü susuz çöle dön,
Gözümün yaşını eyledin göle dön.
Giderken arkanda bıraktın küle dön,
Sineme vurduğun el eylemişsin.

Kararttın ufkumu, kestin ışığı,
Taşlara çaldın ya dertli aşığı.
Elinle zehrettin pişen kaşığı,
Petekte zehirli bal eylemişsin.

Bülbülü ağlattın, gülü kuruttun,
Verdiğin ikrarı tezce unuttun.
Giderken sırtıma bir hançer vurdun,
Beni bu ellere kul eylemişsin.

Söndürdün ocağı, dumanım tütmez,
Zemheri ayında bülbüller ötmez.
Kalemsiz Şair’im feryadım bitmez,
Baharı ömrüme yıl eylemişsin.