Kül Şiiri - Emir Taşova

Gürül gürül saçların
Akıyor denizler gibi
Ben ufka bakıyorum
Kayboluyor, güneşim

Gözlerin sanki bir ırmak
Masmavi ve berrak
Ben ona bakıyorum
Boğuluyorum, dibinde

Burnun fevkalade güzel
Küçücük ve ipince
Kaydırak gibi burnun
Kayıyorum, durmadan

Kolların sevdiğim
Kolların sıcak
Kolların pürüzsüz
Tutunuyorum, bırakıyorlar

Dudağın sevgilim
Dudağın bir ateş
Dudağın bir lav
Yanıyorum içinde, tükeniyorum

Kaşların hele
O hançer gibi keskin
Hilal kaşların
Kesiyorlar sevdiğim, kanıyorum

Bir ev burası sevgilim
Bense bacasıyım bu evin
Sen ısınıyorsun
Ben kül oluyorum

5/11/2024 21.00