Küçücük Yer Şiiri - Mehmet Bildir

Küçücük Yer

Bir gün anladım…
Benim koca kalbimde dağlar kadar yer açtıklarım,
bana bir gölgenin sığacağı kadar yer ayırmış.
Ve ben, bunu fark ettiğim an,
bir köşeye çekildim sessizce,
bir çocuğun içindeki kırık masal gibi ağladım.

Belki de sevilmek,
herkesin içinde aynı büyüklükte yankılanmıyor,
kimine nefes, kimine yük oluyor insan.
Ben sustum…
Çünkü her kelimem biraz daha küçültüyordu beni,
her gülüşüm biraz daha eksiltiyordu varlığımı.

Bir pencere vardı,
ardında ışığı eksik bir şehir.
O şehrin tam ortasında ben vardım,
ne tam giden, ne tam kalan bir yürekle.
Sevmenin bedelini,
unutulmakla ödeyenlerden oldum.

Bir sabah gözlerimi açtım,
ve anladım
insan bazen kocaman hissettiği yerde
en küçücük iz olurmuş.
Kırıldım ama kırıldığımı kimse duymadı,
çünkü herkes kendi yankısına meşguldü.

Şimdi sessizim…
Ne sitemim kaldı ne çağrım.
Sadece bir köşede,
varlığını unutmuş bir kalp gibi bekliyorum,
belki bir gün biri gelir de,
benim küçücük yerimde kendini bulur diye.

Ve o zaman
belki yeniden doğar içimde sönmüş bir ışık,
belki kalbim bir mezar olmaktan çıkar.
Ama bilirim;
kimseye darılmam artık,
çünkü en derin yerimi,
beni en az sevenler kazdı.

Ve ben,
o küçücük yerde bile,
bir ömrü sevmeyi sığdırdım sessizce…

Mehmet bildir