Koza Şiiri - Emir Buluş

Bir bilsen..
Sana kadar...
Neler gördü bu fâni.
Kaç adım atıtım, kaç hikaye anlattım.
Kaç simâya baktım, isimlerini unutup.
Kaç kere güldüm sebebi sen olmadan.
Oysa, belki de bilmeden.
Duydugum her şey seni anlatmış bana,
Söylediğim her sözde seni söylemişim,
Yaptığım her şey senin için,
Gittiğim her yer sana götürmüş beni.
Kim bilir, belki de seninkiler de bana
getirmis seni.
Yaşadıklarımız seni bana, beni de sana hazırlamış olmaz mı? Olabilir!
Meğer, her kilidin bir anahtarı olduğu
gibi, canın da bir Canan’ı varmış.
Duyayım diye yandığım da, söylenmemiş olanım da sana kadarmış.
Sana kadar ben, gösterişsiz bir tırtıl gibi, kozamın içinde pişe durmuşum.
Kozamda bıraktım tüm evvelimi acı ve günahlarıyla.
En korkusuz, en ihtişamlı halimdeyim, eşsiz ve rengarenk kanatlarımla,
iki günlük dünyada, bir günlük ömrüm, ömürlük sevdamla. Sözsüz, öylece.
Ertesi gün yokmuşçasına hesapsız ve mutlu.