Uzundu yolum,
Erken uyandım.
Herkesin gündüz gördüğünü,
Ben mumla aradım.
Toydum, büyüdüm.
Cahildim, öğrendim.
Nereye gittiğimi bilerek,
Kendi yolumda yürüdüm.
Bir gün görmediler beni zorda,
Sanma kalmadım hiç darda.
Bazen düşüp kaldıysam da yolda,
Göstermedim yaramı hiç eşe, dosta.
Boynu kalın o kurt gibi
Hep kendim gördüm işimi.
Kaybettiysem de bazı cephelerde,
Yaladım yaramı, sıktım dişimi.
Kayalara dayamadım sırtımı,
Hep dik tuttum başımı.
Yükseklerde doğmadım,
Tırmanıp aldım dağımı.
Uzundu yolum,
Daha geri dönmem.
Karanlıkta bulduğumu,
Daha geri vermem.
Kayıt Tarihi : 10.07.2026 13:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Yalnız Kurt", insanın hayat yolculuğunda karşılaştığı zorlukları, kimseye yaslanmadan verdiği mücadeleyi ve bu mücadelenin karakterini nasıl şekillendirdiğini anlatan bir şiirdir. Erken yaşta başlayan uzun bir yolculuğun, düşe kalka öğrenmenin, hataların sorumluluğunu üstlenmenin ve sonunda kendi emeğiyle ayakta durabilmenin hikâyesidir. Şiirdeki 'Yalnız Kurt' benzetmesi yalnızlığı değil; bağımsızlığı, sorumluluğu ve kendi yolunu kendi çabasıyla açmayı simgeler.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!