Köyde Yalnız Şiiri - Öyle İşte 2

Bir bayram öncesi, babannemle dedem köyde yalnız bayram geçirmesinler diye, babam benide yanına alarak köye gitmeye karar vermişti.. Aslında babamın niyeti sadece bayram geçirmek değilmiş..Beni de şenlik olayım diye babannemlerin yanına bırakmakmış... (Bunu yıllar sonra idrak ettim)..
Ben altı yaşıma henüz girmiştim...Annem ise kız kardeşime hamileydi..Yola çıkmak üzere kapıdan çıktığımızda, bahçede annem babama yalvarmaya başladı...Aralarında bir itiş kakış yaşandı...
Annem bir taraftan kolumdan tutup, kendisine doğru çekiyor, diğer taraftan;
"O daha çok küçük...Lütfen götürme" diye yalvarıyordu... annemle babam tartıştılar..Babam annemi itti, annem düşmedi ama ayağındaki terliği çıktı, geriye doğru sendeledi..Artık bir yandan ağlıyor, diğer taraftan yalvarmaya devam ediyordu...Annemi dâhi öpmeye fırsat bulamadan, babam kolumdan çekti, evden uzaklaştık.. yola çıktık..Geriye dönüp baktığımda annem ağlıyordu..Aradan asırlar geçse o görüntüyü asla unutamam..İçim burkulmuştu...
Annem ağlıyordu..Ben annemi öpememiştim...Babannemleri çok seviyordum..Ama anneme de dayanamıyordum...köye varana kadar gizli gizli ağladım..
Ertesi gün bayramdı...Babannem bavulumuzu açtı..Annem benim için iki tane bayramlık elbise, bir kaç tanede toka almıştı..Hiç unutmam, bir tanesi kırmızı bir elbiseydi..Beyaz puantiyeleri vardı..beli kuşaklı, kolları kısaydı ve karpuz kolluydu...Diğeri ise beyaz bir elbiseydi..üzerinde meyve desenleri vardı..Göhsündeki boncuk detayları çok güzeldi...
Babannem üzerimi giydirdi..Saçlarımı taradı, tokalarımı taktı.. köydeki arkadaşlarım bayramlıklarıma hayran kalmıştı ..Ama ben mutlu değildim..Çünkü annem arkamdan ağlamıştı ve ben anneme sarılmaya bile fırsat bulamamıştım...O bayramdan sonra çok bayramlıklarım oldu...Ama ne o bayramı nede o bayramlıklarımı hiç unutmadım...Çünkü annem kardeşime ablama bayramlık almamıştı..Ben yolcu olduğum için bana iki tane birden almıştı..aklıma geldikçe bu detay bile hâlâ içime dokunur..
Neyse..Bayram geçti...babam İstanbula döndü..Ben köyde tam dokuz ay geçirdim.. İstanbula döndüğümde, evin yabancısı gibiydim...Evin yüzünde yürüteçle dolaşan ve sürekli gelip benim bacaklarıma yapışan, onu sevmem için türlü şirinlikler yapan yeni bir insan vardı evimizde..
Her bayram, benim için bu bayramdı artık...
Hiçmi unutmaz insan içindeki ukteyi...
Herşeyi unutuyor da,
Unutmuyor hüznü endişeyi..