Koştuğun Yolda Şiiri - Kasım Kobakçı

Evrenin ruhuyla gülen yoldaşım,
Sözcüksüz seslenen, ışık kaynağım,
Tepeler ardında dingin, çok engin,
Tıpkı şafak vakti doğan ay misal,
Yansıyor zihnime, nurlu bedenin.
*
Fikrimi çizmeyi, denemek çetin,
Çöldeki kumları, ölçmek kabil mi,
Hislerim sıradan, tutkular aşkın,
Yaradan lütfunun, ulu feyziyle,
Çizdim hep eseri, sınırsız cana.
*
Tümüyle fanidir, şu koca alem,
Yollar ıradıkça, vedalar sürer,
Gündüzü bitiren, akşamlar iner,
Dertler kederler, sarsa da dört yanı,
Ademoğlu elbet, katlanır buna.
*
Hızlı adımlarla, koştuğun yolda,
Ruhunun kalesi, çökmek bilmesin,
Sevince susamış, fikir yurdunu,
Nisanın selleri, coşkuyla yusun,
Gaye fidanların, yüze yansırken,
Çiçekler sesini, ezgisi bilsin,
Renklerin ahengi, cisme imrensin.