Koşan İnsan Şiiri - Osman Bulut

İnişli yokuşlu hayat yolunda
Durup dinlenmeden koşuyor insan.
Birer çıkın var her iki kolunda,
Öteye bir şeyler taşıyor insan.

Bir ömür şeytanla birlikte yürü,
Yol sarpa sarınca dile özürü
Gurur kibir marazından ötürü
Boşuna kabarıp şişiyor insan.

Sarılmış o gurur denen yılana,
Tuvazuyu alıp atmış bir yana.
Benzer yanı kalmamış bir insana,
Acaip hallere düşüyor insan.