Korkuyorum Şiiri - Cengiz Karadeniz

Düşünüyorum da
Belki de biz sevgiyi değil hep
Ayrılığı büyüttük seninle
Yaşlı gözlerimizden akan
Özlemler yanılttı bizi
Yağmur yağarken anımsadığım sen değil
Yalnızlığınmdı belki de
Yalnızlığını bile özledim desem
Beni duymayacak kadar sessizsin artık

Ve ben
Öyle hüzünlü, öyle hasret
Öyle tutkulu
Dinlediğimiz şarkıları söylüyorum
Ağlaya ağlaya bağıra bağıra
Öyle vurgulu işte
Kaçıp yanına gelsem diyorum
Bir an için
Sana sarılamayacak kadar
Yorgunum artık

Dağılmış etrafta saçılmış eşyaları
toplarken odamın
Gözüme takılan bir kitabın
İçinden düşen resmin
Göz göze geldik bir an
Gözlerinde “Seni seviyorum” bakışın
Ahh o bakışın…
Kara çalılar ardına saklanan
Sinsi bir isyan düştü yüreğime
Resimlerde kalacak kadar
Yabancı değildin o zamanlar
Her şeyden önce sevdiğim din
Ağlayan gözlerimi bile
Varlığınla gülümsettiğin

Şimdi akan göz yaşlarında
Kulaç atmak istiyorum desem
Mavilerinde yüzemeyecek kadar
Bitkinim artık
Nerede yanlış yaptığımı
İtiraf etmedim kendime
Sevmek çekip gitmek değildi
Bunu bildim
Sadece şiirlerimde konuşabildim
Bağıra çağıra
Sevdim seni haykıra haykıra
Ve sen
Her şeye rağmen gelip
“Seni seviyorum” desen
Bu iki kelimeden
Ölesiye korkuyorum artık
Korkuyorum…