Korkaklar Şiiri - Abdurrahman Kemal Bill ...

Seslerini hiçbir şey için çıkaramayan korkaklar…
Evet, korkaklar.
Ağızlarından salyalar akan,
davranışsal bozukluk sahibi korkaklar.
Duvarlarını örümcek ağı sarmış,
aşmış tepeleri, ovaları, platoları,
görmez oldu korkaklar.
Daha kaç nesili heba edeceksiniz?
Sesiniz çıkmaz oldu, korkaklar…

Gözlerinin önündekini göremeyen kör aptallar,
ellerinin içindekilere sahip çıkamayan, çıkartılmayanlar,
her şeyini kaybedince sesi çıkanlar…
Sadece korkaklar.

Bilinmezlik de değil bu,
cahillik hele hiç değil.
Ayakkabısı tabansız, kendi de bir hayli tabansız,
cesaret timsali olamayan korkaklar…

Dağların arasından gelse diye bekleyen,
içindeki o ateşi göremeyen,
farkındalığını kaybeden,
ezelden bu yana sadece emekleyen
ama hep geri giden korkaklar…

Sarsa gözlerini dünyanın en parlak ışığı,
sıkıştığı köşelerde kıpırdayamayan o yabancı.
Sen de çal, ama müziği değil- he, sakın…
akın akın çal…

Önemini yitirdi her şey; dağ, taş, o nehir.
Sözlerini attı kenara, zaten gereksizdir.
Rica minnet eyledi, sorgulamadı, attı.
Gördü, izledi, sustu… korkaklar.