Koridorlar sustu Şiiri - Murat Ülkü

Koridorlar sustu, çiçekler soldu ansızın,
Defterler kana boyandı, kalemler titrek kaldı.
Gülüşü yarım kaldı o masum çocukların,
Sessizliğin çığlığı gökyüzünü kapladı.

Demir kapılar ardında korku kol gezer oldu,
Bilginin mabedinde al gölgeler büyüdü.
Yarınlara kurulan tüm düşler tozla doldu,
Sınıflar boş, sıralar mahzun, ıssız kilitli kaldı.

Bir daha çalmasın o karanlık, o soğuk çanlar,
Silinsin namlunun izi, huzur dolsun yarına.
Sevgiyle büyüsün çocuk, şenlensin tüm alanlar,
Veda etsin bu dünya, vahşetin yarasına.

Umudun ışığı sönmesin diye beklerken,
Acı bir fırtına kopardı dalından körpe gülü.
Suskun duvarlara çarpan feryadı işitirken,
Yeniden yazmak istedim, sevgiyle dolu dünü.

Silinsin bu kâbus, bitsin o kara yazgı,
Sıralar neşe dolsun, kalemler yazsın barış.
Çocukların gözünde kalmasın hiçbir kaygı,
Dünya bir okul olsun, kardeşçe olsun yarış.

Zalimlerin elinde kararmasın o yüzler,
Zil her çaldığında umutla dolsun sınıflar.
Sadece güzelliği haykırsın artık sözler,
Sevgiyle sarmalansın en içten, saf duygular.

Güneş tekrar doğacak o kapkara ufuktan,
Çocuklar el ele, koşacaklar bahçeye.
Arınacak bu dünya o zehirli korkudan,
Söz verelim, sevgi serelim her bir köşeye.

Artık kalemler konuşsun, silinsin tüm izler,
Bir daha hiç susmasın o neşeli sesler.
Geleceği ören biziz, yarını kuran bizler,
Okul huzurun evi, kardeşliktir nefesler.