Körfez Aynası Şiiri - Sadık Kocabaş

KÖRFEZ AYNASI

Yıkıldı gönlümün körfez aynası,
Yabancı gözlerde mühür görüldü.
Sessiz fırtınadır aşkın yasası,
Gidenin ardından hüzün örüldü.

Sözlerin zehriyle düştü perdeler,
Eridi ömrümün en zor zamanı.
Kader önünde hep boyun eğerler,
Savurdu rüzgârlar keder dumanı.

Gözlerin o gözler değilmiş meğer,
Bir kuyu misali ruhumu yakar.
Yalan sevdalara vermem hiç değer,
İçimde kor yanar, dışımda akar.

Bir zaman uğruna ömür adadım,
Her günü hasretle sessiz yaşadım.
Bir çift tatlı söze gönül bağladım,
Sonunda payıma düştü hep efkâr.

Ne bahar avuttu ne açan güller,
İçimde dinmedi dert ile küller.
Geceyi uzattı sensiz gönüller,
Sabaha çıkmadı umutlu düşler.

Artık ne sitemim kaldı ne sözüm,
Kırıldı dallarım, soldu hep yüzüm.
Ağlasa da bundan gülmeye yüzüm,
Yüreğim taşıyor bitmeyen sızı.

Bitti bu masallar, döndü tersine,
Daha söz kalmadı, dilde bir âh var.
Kalemsiz Şair der, dinle sen beni,
Vuslatın yoluna çöktü karalar.