Koray Feyiz Şiirleri - Şair Koray Feyiz

Bu nehirlerin taşıdıkları suyu tanıyorum,
O şehirlidir ve kalabalık bulvarları yeğler,
Dimdik yürür,bağışlanır unutkanlığı içinde,
Yerçekiminden kurtulmuş,alınyazımı çizer.

Dokunmak elindedir dilediğine coşkuyla,

Ben zaten senin gibi bir ölüm için,
Ne anlama gelirdim ki? temkinliyim.
Bir elim kapının tokmağında durur,
Diğeriyse bir ağacın kavruk silüeti
Dışarıda,ben yürüyen bir felcim…

buradayım,ey inci,bilmez misin
sarılırım bütün kollarımla sana,bak?
saçının peteğinde bal tutarlar
ağır aksak ellerim,arı olur da ansızın.

kalbimi duymaz mısın,çarpar içten,derin

karanlık basınca güzelim bir adam kara
bir tahtanın başına geçer aşkı anlatırdı
aşk çocuklarına…elindeki tebeşir değildi
bir flütün parçalanarak akan nehir mavisi.
elma ağacı,kediler ve ip atlayan çocuklar
adamı dinlerdi,çıkrık susar beklerdi

üzüldüğümü bilmenizi isterim,böyle diyorum
ben de bakın kendi kendime,seviniz beni diye.
sevsin diye,bu yara,yaram:içimdeki suflör;
bıçak ol,kes; bu acıyı,bu yaradan,kopar,al
sessizlik uysaldır,bir ağaç gölgesi,bir bağ evi.

yıldızların üşüdüğü,gecenin aç ve alavan
bir uçuruma açıldığı bu yağmur saatleri,
bu dibi delinmiş kömlerin altında
o ıslanmış denizin karanlık saçlarına
düşürdüğün yakamozlarınla,
gözlerim! sen neyi anlatıyorsun

Yaralıyım dedim,sınadım kendimi,ipe çektim.
Koskoca bir denizde,bir şilep gibi,yalnız geçtim!
Bir akşam trabzon’u bütün,yaşar miraç’ın dizeleriyle.
Yedeğimde ölüm,iyi çeken,bel vermeyen,kararlı
Ve takla ihtimali olmayan bir uçurtma kadar asi.

yazabilir misin
eski şiirleri hala?
yaz,sevgilim.

nasıl kanatlanır
onlar sevincimden,

temiz yüzleri var hepsinin
ve erişmek zordur o parlak varlıklara.
ve bir düş sanki kavuşmak için yeryüzüne
geçer içlerinden genellikle.

hemen hepsi başlarını aynı tutar;

süvarinin atı,kuşun kanadı,
gülün yaprağı ka­dar yakındım sana,
her gün su verilen bir pencere önü
menekşesi gibi severdim seni.

her giden peşinde izler bırakır.