Kor Şiiri - Murat Arif 2

İçimde adı konmamış bir oda var,
Kapısı yok, duvarları sesimden.
İçine acılarımı feryadımı koydum,
Tavanına astım söylenmemiş sözleri.
Susuyor sustukça daha da acı çekiyor, yanıyor,
Külleri bile bağırıyor dışarı çıkmak için.
Bu, tarif tutmayan bir his: isimsiz, ölçüsüz,
Sınırı yok, cetveli yok, sadece yanıyor.
Korların diliyle konuşur, dumanıyla anlar ancak kendini.
Ve öylece kalacak: sönmeyen bir kor, hep içimde.