Koparılmadan Yaşamak Şiiri - Burhan Güler

Koparılmadan Yaşamak

Bir sabah uyanıyorum, sesin geliyor rüzgârla
kentin duvarlarına yaslanmış umut gibi.
Senin adın, ellerimin arasına sızan toprak
ve ben, o toprağı sevda diye kokluyorum.

Koparılmadan yaşamak isterim
bir gülün dikenine yaslanarak,
acıdan utanmadan
ve seni, halkın yüzü kadar çoğaltarak.

Bir fabrikadan çıkıyor gece,
yorgun bir kadın
avuçlarında pas değil, hayatın kendisi.
O da seviyor birini,
belki bir işçi, belki bir kelimeyi...

Biz böyle çoğalıyoruz işte:
bir selamla, bir dokunuşla,
bir lokmayı ikiye bölmenin onuruyla.

Ve biliyorum sevgilim,
yaşamak bir başkaldırıysa eğer,
sen o başkaldırının en güzel sesisin.

Koparılmadan yaşamak…
dalından düşmeyen bir sözcük gibi,
hem sana,
hem bu yaralı ülkeye tutunarak.

Burhan GÜLER

(Muş-varto-05 08 1994)