Üç ihtiyar oturmuşlar tahtına,
Bakmazlar ülkenin kara bahtına.
Milleti mahkûm edip şans tahtına,
Dünyayı kendinin sanır kocamış.
Gözleri görmez ki önün göreme,
Çare bulmaz kanayan şu yarama.
Akılları ermez yeni kereme,
Gittiği yollardan kalır kocamış.
Gençlerin ömrünü çalıp yerlerken,
Biziz bu ülkeye can veren derken,
Yarınlar tükenir vakit çok erken,
Hâlâ makam için yanar kocamış.
Bastonla kurulmuş ulu divana,
Hükmeder dururlar koca cihana.
Yazıktır, günahtır geçen zamana,
Gencecik ömürler söner kocamış.
Kocapırım der ki; doldu miyadı,
Geri gelmez gençliğin hiç tadı.
Yıkılsın ağanın, beyin bünyadı,
Koltuk sevdasına kanır kocamış.
Ömer tarım
29 Mayıs 2026
Kayıt Tarihi : 29.05.2026 14:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!