Koca Bir Ömür Şiiri - Zehra Balsatar

Bir kuş geçti ömrümden;
kanadında uzak şehirlerin tozu,
ben onu göğe benzettim,
meğer gök değilmiş aradığı;
konacağı dalların çokluğuymuş
özgürlüğünden anladığı.
ona kafes kurmadım.
bir yuva verdim yalnızca—
kapısı açık,
eşiğinde bekleyenin adı olmayan.
o, yuvayı talan etti.
ben ardından bakmadım.
onu tutacak kadar eksilmedim.
şimdi birbirimizin affına muhtaç değiliz.
affetmek, olanı olmamış kılmaz;
bazı hakikatler bağışlanınca değil,
susulunca yerini bulur.
sen benim ruhumda kalacaksın;
ama bir sevda gibi değil.
bir kuşun,
gece yarısı terk ettiği
ıssız bir bahçe gibi.
ben de sende kalacağım belki, belli ki...
adını anamadığın,
fakat bazı akşamlarda
nedensizce hatırladığın
Eski bir sızı olarak.
Kuş göğe borçlu değildir,
gök de kuşa.
asıl yük,
yuvayı kendine mesken edip
kalbinde başka gökler taşımanadır.
bir insanın gözlerine bakıp
orada kendine bir ömür görmesi,
senin ise aynı bakışta
yalnızca bir gece görmenedir.
ve insan bazen affeder...
ben de seni affederim belki.
Sen uçtun.
Ben kaldım.
Aramızda yalnızca gökyüzü yok artık;
senin uydurduğun yalanlarla
benim yaşadığım hakikat arasında
bir ömür var.
koca bir ömür belli ki...

Zehra Balsatar
Kayıt Tarihi : 15.08.2026 23:17:00