Kızıl Tufan Şiiri - Kasım Kobakçı

Efsanedir demirdağ, yürek sızımız,
Zifiri karanlık, bir şafak vaktinde,
Kafa tuttuk o an, yaban elçiye,
Kızıl tufan koptu, sınır boyunda.
*
Kabarıp taşıyordu, darmadağındı derya,
Toprağa saçıyordu hiddetini,
Tuzaklarla doluydu, vadinin girişi,
Burçlardan, gürültüler yükseliyordu.
*
Yetişti, bozkurt öncüsü, o dar geçide,
Alpin sırtında, devasa bir kaya,
Irmağa gömüldü, erzak yardımı,
Döndü bir lahzada, cengin talihi.
*
Aşılamadı köprü, o sert günde,
Taş yepeye, yüklendi barbarlar,
Dört yanda kuşattı, yad elleri,
Ok yağmurunda kaldı, hisar ve ova.
*
Çöktü karanlık, dumanlı yamaçlara,
Görünmez oldu, dost ile düşman,
Fısıltılar karıştı, acı çığlıklara,
Uyku haram oldu, nöbet başında.
*
Kalım kavgası, koptu surlarda,
İndikçe gürzler, taze gövdelere,
Engin boşlukta, savruldu parçalar,
Her taraf kor, vahşet, toz ve is.
*
Aktı tüm kuytulara, sivri kargılar,
Başta börk, elde kılıç, dilde dua,
Omuz omuza, tutuştu kavga,
Hatlar arası, üç adım mesafe.
*
Her kımıldayışta, gülleler patladı,
Dumanlı bayırda, yaman çukur cengi,
Kıyıda yiğit başı, yağmacılarla tek,
Ecele kafa tuttu, can pazarında.
*
Göçeceğini sezerek, atıldı er,
Her ağızda yemin, Tanrı Uludur,
Medrese talebeleri, körpe dallar,
Hiç nöbetçi kalmadı, kırkıncı bölükten.
*
Yığınla serildiler, aziz vatana,
Daha, bıyığı terlememişti kuzuların,
Al renge boyandı, koca yarımada,
Komutan Doğan, Deli Kurt, Sungur Bey.
*
Kurban verdiler, bozkır erlerini,
Yamaçlar, haftalarca kızıla doymadı,
Üç yüz bin can, uyumakta bağrında.
*
Gün ağarınca, belirdi büyük felaket,
Derin sessizlik, kapladı kanlı ovayı,
Tarihe kazındı, bu çetin gayret,
Unutulmaz kılındı, şanlı direniş.
*
Karlı dorukların, kurtarıcısı Başbuğ,
Yılmadı, sinesini demire kalkan kıldı,
Gurbette, yüzümüze sürülen kara,
Yaylaların zaferiyle, paklandı.