Kızıl Köprü Şiiri - Melih Sarkın

Ahmet Haşim'in ünlü Merdivenler şiirinin nazire edilmiş hali. Şiirin ilk bendi ince, hassas hayat köprüsünde yürürken pespaye şekilde geçileceğini; akarsuyun, yani yaşanan hayatın ağlayarak geçileceğini anlatıyor. İlk beyit ise bulutların kızıllaştığı ve güneşin semayı terk edip ışığın bittiği zamanda yani akşamın gelişinde suyun yüzeyinde bulutlar olduğunu ve bu suyun yüzeyindeki yüzün yani kendi yüzümüzün yavaş yavaş yitmekte, solmakta olduğunu anlatıyor. İkinci beyitte güllerin nerdeyse kanadığını, yani günbatımındaki kızıllaşmayı anlatıyor. Ek olarak güllerin secde etmesi de güllerin solarak ömrün sonuna geldiğini söylüyor. Berzahta bir mühür gibi bekleyen çehre, kim olduğu malum olan ama bizim kim olduğunu bilmediğimiz bir yüzün -eski bir sevgili, kahramanın kendisi veya başka biri olabilir- kahramanı bir mühür gibi beklediğinden bahsediyor. Ek olarak 3.dizesinde günbatımındaki kızıllaşmayı suyun yandığını(kızıllaştığını) ve mekanın turuncu kırmızı renklerine kavuştuğunu söyleyerek ifade ediyor. Son beyitte ise naranın dışarıya vurulmadığı, kalpte duyulduğu yani dilsiz feryat olduğu söylenir ve yine kızıllık vurgulanarak ışığın bitmeye yakın olduğu ifade edilir.