Kıymet bilmeyen Şiiri - Murat Ülkü

Kıymet bilmeyen o vefasız yüreğinden öpüyorum;
Öpüyorum, ki dokunduğum yerde donsun zaman.
Sen o gizli sırlı kuyusun, içinde kış büyüten,
Ben ise bir nehir, sana dökülmekten yorulan.
​
​Benim şiirle olan tüm bağım koptu artık...
Kalemimi kırdım, tüm harflere veda ettim.
Heceleri kelimeleri gecenin en siyahına gömdüm,
Oysa her mısrada senin ismin saklıydı, her şiir sendin...
​
​Bak, özgür artık sesin; istediğin şiire can olabilir.
Başka duygularda ahenkle yankılanabilir,
Benim defterim kapandı, boş kalan sayfalarım yırtılabilir,
Bundan sonra ben değil, ama besteler, yakarışlar sahipsiztir.
​
​Şiir yazmaktan vazgeçtim, evet, bittim bu şiirle.
Zira dönüp sana değecek yine her sözcük, her hece,
Ve sen o değdiği yerden bile kırıp at hepsini bence,
Unit bu yaşlı ve yorgun acemi şairin şiirlerini gölgelerde.
​
​Şiir biter, kelimeler küser, sesler susar belki.
Lakin bu kalp, senin o vefasız kalbine adanmış;
Sana ulaşamasa da, seni yolda tutan o meçhul ışıktır.
Bu karar; vazgeçtiğim her şeyin, tek ve son intikamıdır.
​
Şiirler bir mezarlık sessizliği şimdi ruhumda,
Kaderin yazdığı en keskin, en soğuk sonbahar.
Ne zaman güneşe dönsem, bana gölgesini uzatan,
Ben de artık gölgelerle barışmayı öğreneceğim inan...
​
​Benim savaşım bitti, kalemle kağıtla şiire benzemez şiirle,
Ne bir feryat kaldı çimde, ne bir sitem, ne de isyan ateşi.
Bir şair kazandı sanma; ben o meydandan çekildim.
Yenilgi değil bu, sadece seni yaza yaza yaslandım ve yoruldum.
​
​Şimdi o bıraktığın boşluk; koca bir imparatorluk,
Ve tahtında sadece yine senin o suretin oturur.
Şiirler artık ne yazacak beni, ne de yazdıracak seni arar,
Yalnızca bu fırtınada o eski şiirlerin tozunu savurur.
​
​Ne bir şarkı fısıldayacağım ne de yeni bir dize,
Ruhumun derinlerinde yanan o köz var sadece,
Şiirw dair tüm yolları kapattım, tüm köprüleri yıktım;
Şiir bitti, ama o köz, sensin ve yüregimde hep yanacak...
​
​VE bilki bitti sanılan her şeyin altında,
Görünmeyen, dokunulamayan bir dünya kurulur.
Ve o dünyada, sen benim ebedi ve tek konuğumsun,
Seni sevmekten asla vazgeçmem; sen benim sonsuzluğumsun...

Ve bil ki...
Geriye kalan tek bir fısıltı var, tek bir yemin,
O da; Seni seviyorum ve asla vazgeçmem seni sevmekten...