Kıyıdaki Bilmece

Ben güzel ağlarım
Gözyaşlarımı yüreğime akıtarak
Hıçkırıklarımı duyurmam kimseye
Onları yastıklarımda boğarım
Hayat bana ağlamayı öğretti
Bana gülmeyi öğretecek birini bekliyorum...

Yaralı bir kalbim var
Kıyısına vuran her dalga
Bir parça kum çalmış ömrümden
Gülün dikenleri hala üzerinde
Zamanın karanlık dehlizlerine saklarım ağıtlarımı
Pişmanlık alev alev sararken ruhumu
Nerede yanlış yaptığımı sorarım kendime...

Gençliğin toy zamanlarında kaybettim masumiyetimi
Kuru bir gurur
Basit bir kibirle dolmuşum
Yaralı bir ceylanın bakışlarında erittim
Beni benden çalan hasletleri
Sevgiyle temizlendim
Aşkla güzelleştim yüceldim
Gel gör ki
Senin gibi bir bilmecede takıldım kaldım
Ne yapsam da çözemiyorum...

©
28 Nisan 2026
10:05