İnsan; gençliğinde, dağlarla güreşir, fütursuz denizler aşar...
Kaderiyle yarışır, düşünmez, burnunun dikine doğru koşar...
Karanlıkta, aydınlıkta, nerde olursa olsun; ümitle yaşar...
Gün geçtikçe, bakar ki; mevcudundan birşeyler hep eksilmektedir;
Zamandır, o en büyük pehlivan ki; her varlık ona yenik düşer...
Rüzgara karşı,işeyenler, her daim kendi üzerine işer...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta