Kışlak Çığlığı Şiiri - Dursun Özden 3

kışlak çığlığı

ey yar! bu han temelinde kazık, duvarında kan var
ve yağmur saçaklarından-mevsimsiz gözyaşı sızar

dursun durmadı; o düşünce suçundan gözaltında
ve dama düştü, gözüm üstünde, kör zindanda far

eziyet, işkence; elinde falaka copu, dilinde küfür
pontuslu sarı komiser ile gardiyan ali-silah çatar

topal ferruh sinsi, gammaz; boşalmadan kışlalar
‘o gün ışığı, jandarmanın süngüsünü öper-yakar’

içerdeki insanlar, yaralı çocuğa acı bir selam çakar
ve sazını alan pir ozan, kanlı meydanda, nara atar:

‘ah! kahpe felek sana nettim, neyledim’ o can pazar
bolkar çığlığı; hem söyler, hem kanayan türkü yakar

cehri dağına ‘sol’ yazmışlar, sağım solum sobe, çınar
vatan borcu-o asker, türkünün şinanayı-kışlada bahar

çalkama halil deli-o veli, yaraya ve birde göğe bakar:
'ey sarı tilki! dört bayrak sonra hürüm-kışla bana dar’

artık gün döndü, gençlik atılgandı ve maraba uyandı
yüce değer emek, mazlum sevdası özgür, kor ile kar

‘vatan sağolsun!' hangi vatan? sarı, yeşil, mavi vatan
ata tohum-nar, ana vatan-ar, bitmez öz sevdamız var.

not: dört bayrak: haftada bir gün kışla burcuna bayrak çekilir.
okuma yazması olmayan çalkama halil için, (kendi zamanı);
her bayrak bir haftadır. dört bayrak, bir ay eder.
örfi idare dönemi. 2 mayıs 1971, ulukışla.

dursun özden