Ruh bazen bir kış uykusuna yatmış toprak gibidir,
Üstünde karın beyaz ağırlığı, altında donmuş hayaller...
Ama unutma ki, en gür ormanlar o sessiz karların altında hazırlanır.
Acı, bir çekiçtir; kalbi döverek içindeki cevheri açığa çıkarır.
Kırılmak, ışığın içeri girmesi için açılan bir penceredir,
Ve insan, yaralarından sızan o sızıyla kendini tanımaya başlar.
Eve dönmez bir akşam;
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,
Devamını Oku
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta