Ruh bazen bir kış uykusuna yatmış toprak gibidir,
Üstünde karın beyaz ağırlığı, altında donmuş hayaller...
Ama unutma ki, en gür ormanlar o sessiz karların altında hazırlanır.
Acı, bir çekiçtir; kalbi döverek içindeki cevheri açığa çıkarır.
Kırılmak, ışığın içeri girmesi için açılan bir penceredir,
Ve insan, yaralarından sızan o sızıyla kendini tanımaya başlar.
Dost dost diye nicesine sarıldım
Benim sâdık yârim kara topraktır
Beyhude dolandım boşa yoruldum
Benim sâdık yârim kara topraktır.
Nice güzellere bağlandım kaldım
Devamını Oku
Benim sâdık yârim kara topraktır
Beyhude dolandım boşa yoruldum
Benim sâdık yârim kara topraktır.
Nice güzellere bağlandım kaldım




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta