Kırmızı Mendil. Şiiri - Bir Serendipçe

Merhaba
Son anda yakaladım yine seni.
Seni sordular, yazmalıymışsın...
Israr etti seni seven biri.
Biliyorum, biliyorum!
Korkma, ürkme, en iyi ben tanıyorum seni.
Aç küçücük avucunu...
Bir kalp çiz içine hadi.
Minicik ellerinle doldur içini.
Sür dudaklarına, yanaklarına, alnına...
Çekinme, yine parçala içini,
Kazı kelimeleri dilinden.
Sök kalbini, arasına gizle satırların...
Acımazsın sen kendine.
Suç bile senden doğdu, seninle büyüdü.
Hatırla!
Yuvasindan düşüp kaybolan serçe gibi.
Hiç yazmayı bilmediğin o zamanlarda.
Kırmızı bir mendilin vardı.
Takardın yakana, giderdin okula.
Oysa sen onu hep temiz tutardın.
Silmeye kıyamazdın o yalnızlık denilen illeti.
Sahi, doğru ya!
Annen hiç saçını örmedi değil mi senin?
Önlüğünü hep kendin giydin.
Yakanı kendin ilikledin.
Rüzgarın hayaletini.
Kara kapının ellerini.
Kaderinin gölgesini.
Gecenin böceklerinin, çığlıksız paniklerini…
Hani o küçücük omuzlarında.
Taşıdığın, dünyaları yüklendiğin o yükün lekendi hep senin.
Hatırla...
Çantanda kuru ekmeğin .
— Evet, Evet!
—Kuru ekmeğin
—Peynirsiz, zeytinsiz.
Odâ en ağır yükün oldu.
Kaçtığın yerlerin,sığındığın köşelerin.
Her gelenin, her geçenin izi var değil mi?
O güzel gülüşünün ardında.
Senin olan senden çalınan.
En güvendiğin ellerin parmak izleri.
Masumiyetinin üzerine işlenmiş bir gölge gibi…Kaçtın, kaçtın da, dünyalara sığamadın...
Ve bir gün..
Kendi avucuna çizdiği o kalpten büyüyerek!
Şimdi başka insanların kalplerine dokunan birine dönüşmesi.
Aslında var olma çabası...
—
Yüklerin ve kaçışların arasından çıkan bir ışık.
Bir umut.
Belki de hâlâ çantasında sakladığın bir tohum gibi.
Herşeye rağmen!
Her kaçışında ceplerine bir parça gökyüzü sığdırdın....
Her düşüşünde dizlerine değil, kalbine sürdün merhemini.
Bir mendilden büyüttün bir bahçeyi...
Kırmızı mendilin.
Her gün heves kırıklıklarıyla dolu bir zülme dönüştü avuçlarında.
Kim bilir kendine, çantandaki o kuru ekmekten
bir dünya kurdun...
Bir çocuğun açlığına, bir yabancının gözyaşına…
Küçüğüm, kalemini mürekkebe batırırken.
Kimse bilmez.
Her çizgi, her harf içindeki çocuğun sessiz çığlığıdır.
Ve inadına yaşamaktasın.
Görünmez, kırılmaz, yıkılmaz bir güçle.

Düzenlenmiş hali⚡