Kırklar Şiiri - Mehmet Fatih Karkın

Doğdum kırk dua üfleyip, kutsadılar
Tam kırk gün sonra
Derimi tuza beleyip, ağlattılar
Kırk tas su ile annemi ve beni yıkadılar
Koca adam oldum derken
Kırk yolda, ayrımında sınanıp
Kırk boğumda, kırk düğüm açtım.
Dünyalık, fani yaşamı kırk kelamla
Kırkkez eleyip, kırkkez süzgeçten geçirdim
Tam kırkıncı yaşımdı
Kırk kapı dolaştım, kırk suret gördüm.
Kırkez aldanıp, kırk renge kandım.
Kırlardan gökyüzüne kırk çığlık bıraktım.
Kırkikindilerde ıslandım.
Olmadı dedi çokbilmiş biri
Kırk beze, kırk yokluk sardım, kırk taş ile
Kırklar ceminde öz'de kuldum
Kırk yarene, kırk mum yaktım
Kır kır aklar gördüm sakalında
İnanmadım, kırkında bir ganiye
Kırk kuruşluk, kırk mani dizdim.
Kırkez dedim, dinletemedim
Kırk yerimden kırkkez kırıldım.
Doğru bildiğimden hiç dönmedim
Artık bitti, geçti derken
Kırkımda bir ahu'ya kırk gün yalvardım.
Kırklar dağında, kırk kuyuda
Kırk yıl günleyip, kırk yıl üşüdüm.