Kırk Yılda Bir Şiiri - Şevki Çiftçi

KIRK YILDA BİR

​Kırk yılda bir kere anlasan beni,
Ben sana diyorum bu dünya fani.
Yoruldu gönlümün yorgun bedeni,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Ne şan kalır dostum, ne sırça saray,
Geçer yıllar, ne gün kalır ne de ay.
Ömür bir emanet, aldığın bir pay,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Gönül bahçesinde kurudu güller,
Sustu şakıyan o sevdalı diller.
Boşuna sarıldı umuda kollar,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Malın mülkün olsa, dolsa her yerin,
Kar etmez feryadın, eğilir serin.
Sonunda mekanın toprakta derin,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Aynalar yüzüne çizgiler çizer,
Zaman değirmeni insanı ezer.
Bugün neşeyle gülen yarın bezer,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Bir garip yolcuyuz, yürekte sancı,
Gelenler gidiyor, kalmıyor hancı.
Birikir özlemler bilmez harmancı,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Gözünden sakınıp can bildiklerin,
Uğruna ömrünü hep verdiklerin,
Günü gelir unutur o sevdiklerin,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Bir nefeslik rüzgar, bir anlık heves,
Giderken kalacak kırık bir kafes.
Tükenip gitmeden içteki nefes,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Gönül köprüleri yıkıp da gitme,
Kırıp kalpleri sen zay edip gitme.
Boş yere ömrünü hep feda etme,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

​Şevki söyler sözü, dertler katlanır,
Nefes aldıkça her can umutlanır,
Musalla taşında herkes aklanır,
Kırk yılda bir kere anlasan beni,
Ben sana diyorum bu dünya fani.

Şevki Çiftçi
26.06.2026
Gönen
Seher Vakti.