Kırıldı Uzanan El Şiiri - Kasım Kobakçı

Kimsesiz ormanlarda, kurulmuş gizli tuzak,
Yürümeye takat yok, mesafe oldu uzak,
Karlarla kaplı dağda, kırıldı eski kızak.
*
Hastalık sarıp durdu, bulunmaz asla ilaç,
Milletlerin başında, parlayan altından taç,
Yapraksız ormanlarda, çürüdü büyük ağaç.
*
Saatler çılgın gibi, tükenir geçer zaman,
Tepeden indi şehre, yoğun koyu sis duman,
Zalim avını yerken, dilemez asla aman.
*
Boşalmış mekanlarda, duyulmaz ufak nefes,
Sönmüş bütün duygular, bitiktir zevk ve heves,
Tutsak olan kuşlara, dar gelir demir kafes.
*
Ömrümün baharında, başladı o soğuk kış,
Nehirler durağandı, değişti hızla akış,
İnsanlar anlamadı, kesildi coşkun alkış.
*
Değersiz anılardan, ibaret bütün yalan,
Merhamet bilmeyenler, ömrümü kılar talan,
Samimi dostluk bitti, her taraf oldu dolan.
*
Yükseliyor göklere, geçit vermez yüce dağ,
Kuruyor meyveleri, yeşermez ıssız boş bağ,
Kapandı defterleri, bitti artık eski çağ.
*
Zirvelerden akıyor, beyaz örtü olan kar,
Dört duvarın arası, insanlara geldi dar,
Issız çölün ortası, bulunmaz vefalı yar.
*
Yağmurlar boşalınca, coşuyor delice sel,
Tozları savuruyor, şiddetle esen o yel,
Uzanmaya hal yoktur, kırıldı uzanan el.