Kırık Taşların Sessizliği

Gün doğmadan önce,
bir sessizlik yayılırdı kente.
Gölgen ardımda usulca söner,
yollar, yalnızlıkla örülmüş
kırık taşlar gibi
soğuk ve yabancı dururdu.

Gökyüzü yavaşça kayardı
maviden griye.
Ben, ellerimde ağır bir zamanla
bir hayalin peşinden sürüklenirken,
sen uzak bir ışık,
kaybolurdun ufkumda.

Akşamlar,
sessizliğe karışan bir şarkı gibi dönerdi;
gözlerin yitip giderdi
savrulan rüzgârların arasında.

Bir nehir gibi akardı zaman,
ama kıyısında ben
hep seni beklerdim:
bilinmez yerlerde,
bilinmez zamanların
ışık kırılmalarında…