Kırık Saatler Şiiri - Kadir Çimenyemez

Geceler erken iner şehre;
gölgesi uzayan insanlar…
Ceplerinde kırık saatler taşır —
zaman, acısında kalmıştır.

Kimse acele etmez artık.
Yürüyüş, bir yön arayışı değil;
iç içe geçmiş hatıratın
sessizce taşınma biçimidir.

Pencereler aralıktır bu şehirde;
içeri giren rüzgâr değildir.
Uzun süredir söylenmeyenlerin
havada asılı kalmış ağırlığıdır…

Güneş doğduğunda her yer aydınlanır;
insan, kendinde kalanla karanlığa çekilir.
Gün, olup biteni görür ama tanımaz —
hatırat, kendi karanlığında kalır.