Kırık kemik Şiiri - Özgür Mutlu

Uzun yollar boyu gider durursun,

Zamana kapılmış, akıp gideriz.

Sessiz sessiz derine...

Elimizde bir meşale, söndü sönecek,

Bir umut var içimizde.

Gökyüzü kapkaranlık,

Bir korku var anlamsız.

Sadece yalnız kalmak mı,

Yoksa sessizlik mi?

Ölüm de var belki...

Düşlerin uykusuz, kabusla dolu,

Belki hayatın, çıra gibi yanan ateşte kavrulurken...

Gerçekleri görürken duyduğun kini, öfkeyi

Yüreğine gömüp gözyaşı dökerken,

Erkekçe dik duruşun altına sakladığın

O kırık kemik üzerinde durmaya çalışan sen...

Acılar içinde öylece yalnız,

Çaresizliğine çare ararken öylece bir başına...

Gerçekliğiyle, şerefsizliğiyle

Dünyanın yalan kahpeliği içinde

Nefes almaya çalışırsın.

Kimse bilmez,

Kimse duymaz...

Sadece seni, sen bilirsin.