Kendime Kalan Şiiri - Özgür Mutlu

Bir ömür yürüdüm, izim toz oldu,
Her susuş içimde başka söz oldu.
Dost bildiğim yollar gurbetle doldu,
Yine de umudu bırakmadım ben.

Geceler omzuma çöktü usulca,
Acılar konuştu gönlüm yorulunca.
Bir ışık aradım dünya boyunca,
Karanlığa boyun eğmedim yine.

Ne makam istedim ne sahte şöhret,
Bir temiz yürektir insana servet.
Zalime karşı söz, mazluma kuvvet,
Olmak için geldim şu yalan hana.

Yüzümde yılların sessiz çizgisi,
Gözümde yarım kalanların izleri…
Beni ben eyleyen hayatın yükü;
Düştüm ama yerde kalmadım hiçbir gün.

Bir gün çekip gitsem bu sessiz yerden,
Birkaç güzel hatıra kalsın geride.
Desinler: “Bir Özgür geçti dünyadan;
Sözü mert, yüreği memleket kadar.”