Kırık Ama Senin Şiiri - Poyraz Özbey

Bir şehir düşün, ışıkları sönmüş,
Ben o sokakta adını arıyorum.
Herkes gidiyor kalbimden bir bir,
Ama seni hâlâ gönderemiyorum.
Gece konuşur bazen benimle,
“Unut” der bana, dinleyemiyorum.
Çünkü içimde sen diye atan
Bir kalp var… susturamıyorum.

Ne kadar kaçsam da senden,
Yine sana çıkıyor yollarım.
Sanki kader kalbime gizlice
Adını yazmış yıllarım.

Ben kırıldım ama yine seninim,
Kalbim paramparça… yine seninim.
Dünya değişse de, zaman silse de,
İçimde bitmeyen bir yeminim.
Bir gün gelir de unutursan beni,
Rüzgâra sor, anlatır derdimi.
Çünkü bu şehirde herkes gider ama
Ben hâlâ seviyorum seni.

Bir şarkı çalar eski bir yerden,
Sesin dokunur kalbimin ucuna.
Bir gülüşün vardı hatırlarsın,
Bütün kışları çeviren yazına.
Belki sen başka bir gökyüzünde,
Başka bir hayale tutunursun.
Ama bil ki bir yerde hâlâ biri
Adınla uyanıp uyur.

Sevmek bazen kalmak demektir,
Gitmeden bile kaybetmek.
Ama ben seni öyle bir sevdim ki
Kaybolsam bile vazgeçmemek.

Ben kırıldım ama yine seninim,
Kalbim paramparça… yine seninim.
Bir gün kader bizi ayırsa bile
Dualarımda tek isim senin.
Gece susar, şehir uyur bir gün,
Yıldızlar bile söner belki.
Ama benim içimdeki sevda
Senden sonra bile… senli.