Kırgınım Şiiri - Kumru Almacak

Gençliğimin tam baharında,
Heves etmeyi ayıp sananlara,
İçimde durmadan açan o çocuğun
Sesini kısanlara kırgınım.

Neşemi fazla bulanlara,
Kahkahamı taşkınlık sayanlara
Ciddiyete lüzum yokken
“Biraz büyü” diyenlere,
Büyüdüğümde
“Biraz gül” diyenlere kırgınım.

Kapı eşiğine sığdırıldığım kalabalığa kırgınım.
Sadece beklemeye yazılmış bir yerim vardı.
Yer bulamayınca çekip giden kimsesizliğime kırgınım.

Üstüme kapanan kapılara,
Her kapanışta arada kalan ellerime,
Yine de o kapıları usulca çalmaya devam eden
İyi niyetime kırgınım.

Kaçan trenlerin ardından
Nefes nefese koşan sabırsızlığıma,
Yetişemediğim her şeyde biraz daha eksilen bana,
Sandığım her şey için kendime kırgınım.