Kırdın Kanadımı Leylam Şiiri - Yakup Elman

Kırıldı kanat seni arar oldu, Leylam,
Vuruldu gözleri seni sorar oldu, Leylam.
Sen ne zaman böyle vefasız oldun,
Oldun da bana mı söylemedin Leylam?

Ellerime kelepçeyi taktın, başka el tutmaz oldu,
Gözlerimi ağlamaktan beter ettin, gülmez oldum.
Kız ben değilmiydim sana can olan,
Bu gidiş niyeydi, sebebini anlayamaz oldum.

Sen gelince bahar geldi, açıldı çiçekler,
Seni sevdi bu gönül Leylam, başka sevgiyi neyler?
Kırdın hevesimi, sevmeye yüzüm kalmadı,
Belki birgün gelirsin, o zamana aşk mı kalır, toprak bekler.

Kırıldı kanatlar kuşlar uçamaz oldu Leylam,
Yaktın o mazimizi, kavuşamaz oldu eller.
Sen aşk nedir bilirmisin Leylam?
Yıllar oldu ağlamaktan kör oldu da bu gözler.

Belkilerle yaşadım ve yıllardır bekliyorum,
Gelmesen de olur, ben yokluğuna alıştım.
Yıllardır bekliyorum, asırda olsa beklerim,
Bilmiyorum ama ben garip bir hale karıştım.

Bu sözler bitmez be Leylam,
Sen başkasına gülersin, ben kağıtlara ağlarım.
Bu sevgimbitmez be Leylam,
Sen ona gidersin, ben yokluğuna kanat bağlarım.

En çok ben sevdim derdin, Leylam,
Gerçekten en çok sen sevmişsin.
En çok ben ağlıyorum derdin,
Gerçekten ağlamıyormuşsun onu gördüm.

Mutluluk kapına kadar gelip, geri dönsün,
Bu sevdadan ilk kim vazgeçerse.
En mutlu olduğu o gün ölsün,
Tamam Leylam tamam, en çok sen sevdin.

Ben içimde ömürlük bir yalnızlık biriktirdim,
Artık dönsen de istemem, ben yokluğunu sevdim.
Ben içimde ömürlük bir kin biriktirdim,
Gelme Leylam gelme, yokluğunu da sevdim.

Dört baharım; yazım, kışım,
Senin olmuş Leylam, içim dışım.
Beni bu yalnızlığa sen attın,
Akacaksa da sana aksın, gözyaşım.

Güller içinde en sevdiğim güldün,
O ne güzel bir gündü, sen güldün.
Leylam dedim ve aşkına Mecnun oldum,
Soğuk bir günde simsiyah gözlerinin fısıltısına öldüm.