Kiraz ağaçları Şiiri - Volkan Gülbitti

Nisan'da kar yağdı o sene, üşüdü kiraz ağaçları,
olmadı hiç kiraz.
Ceketim de sende kalmıştı o akşam,
üşüdüm biraz...

Oysa seninle baharı konuşmuştuk.
Dört yapraklı yoncalar arardık en güzel dileklerimize,
bir cekete sığardık akşam serinliğinde.
Dizlerimiz çimen yeşili,
ayaklarımız Nisan çamuru,
en az toprak kadar severdik yağmuru.

Aşk demekti bize camların buğusu.
Buğulanmış camlara en güzel kalpleri biz çizerdik.
Olur olmadık şeylere en çok biz gülerdik.

Bazen dolaşırdık sahilde;
ben denize taş, sen bana bakış atardın.
Nazlıydın da biraz.
Sen nazlandıkça ben alttan alırdım.
Nazın da pek uzamazdı hani, kıyamazdın.

Alınganım herkes bilir.
Sen de bilirdin huyumu, kıramazdın.
Esen rüzgârlarda uçurtmaları izlerdin,
bense senin savrulan saçlarını.
Rüzgâr kesilince üzülür, çatardın kaşlarını.

Zile basan yaramazlar gibiydik.
Çöplüklerdeki kedileri korkutur,
küçük çocuklara göz kırpardık.
Bizim de olacaktı;
çocuk belki nasip,
Kediyse garantiydi be.
..
Sabahları işe giderken sen pencereden bakacaktın, akşam dönüşte de ben bakacaktım,
yolumu gözlüyor musun diye.

Düzenli bir adam olacaktım.
"Bütün kadınlar bundan muzdarip," derdin.
Çoraplarımı ortalık yere atmama sözü bile
vermiştim oysa...

Her ayrıntıyı hayal ederdik seninle.
Derli toplu bir yuvanın odalarına
sadece aşkımız dağılacaktı.
Ama...

Ama Nisan'da kar yağdı o sene.
Üşüdü kiraz ağaçları, olmadı hiç kiraz.
Zaten ceketim de sende kalmıştı o akşam...
Üşüdüm biraz....

VOLKAN GÜLBİTTİ