Kır Gitsin Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Kağıt yırtık…
Kalem kırık…
Ve ben sana artık yazamıyorum.

Cümlelerim yarım,
sessizliğim bile yorgun artık.
Çünkü insan, kalbini bıraktığı yere
bir ömür dönüp bakıyor.

Ben kalbimi sende unuttum.
Sen ise sanki hiç almamış gibi sustun.

Şimdi kır gitsin…
Benden geriye ne kaldıysa
savur rüzgârlara.
Bir avuç hatıra,
birkaç gece yarısı,
bir de adını duyunca sızlayan kalbim…
Hepsini atsın gitsin hayat.

Çünkü vefa bilmeyene
sadakat yük olur.
Sevmeyi menfaat sananlara
gerçek bir kalp ağır gelir.

İnsan bazen gitmekle değil,
değersiz bırakılmakla tükeniyor.
Ve bazı vedalar,
“elveda” denmeden bitiyor.

Şimdi anlıyorum; benim en büyük kırgınlığım, çok sevdiğim halde onun hiç sevmemiş gibi davranmasıymış..