Kır Çiçekleri Solar Şiiri - Gülay Öz ...

İnci kokulu sevgili

Kır çiçeklerinin kokusunu
bana sorma sevgili,
her biri başka bir mevsimi taşır içinde.
Biri yağmur sonrası toprak gibi,
biri çocukluğa benzeyen bir sabah gibi.

Ama senin kokun…
hiçbir çiçeğe benzemez.
Derin sularda saklanan
bir avuç inci tanesi gibi
sessiz, serin
ve insanın içine yavaşça akan bir nehir gibi.

Gece olunca daha çok düşer aklıma,
rüzgâr bile adını fısıldar perde aralarından.
Bir gül açar uzaklarda,
ben seni hatırlarım.

Sen geçince değişiyor sokakların rengi,
taş duvarlara kadar siniyor varlığın.
Bir deniz kıyısında unutulmuş
eski bir şarkı gibi
uzun uzun kalıyorsun içimde.

Kır çiçekleri solar vakti gelince,
bahar biter, yollar yorulur.
Ama senin kokun sevgili,
yıllar geçse de
kalbimin en kuytu yerinde durur
ilk günkü gibi.

Bazen bir akşam vakti,
göğe bakarken ansızın gelirsin aklıma.
Ay ışığı vurur camlara,
içimde ince bir sızı başlar.
Sanki dünya susar da
yalnız senin nefesin kalır gecede.

Bir kıyıya vuran dalga gibi
geri dönüp duruyor hatıran.
Ne kadar uzaklaşsam senden,
bir iz bırakıyorsun tenimde.
Bazı sevdalar geçmiyor sevgili,
yalnızca derinleşiyor zamanla.

Ve şimdi hangi kırda açarsa açsın çiçekler,
ben hepsinde senden bir parça arıyorum.
Bir yaprakta sesini,
bir rüzgârda saçlarını,
bir yağmur damlasında gözlerini…
Aşk dediğin biraz da
bir insanı bütün mevsimlere benzetmek değil mi?
16.05.2026
~Gülay Özdemir~